DEFİN HÜKÜMLERİ
Müslüman ve Müslüman olan bir ölüğü toprağa gömmek her kese farzdır. Defin, yani cenazeyi yırtıcı hayvanlardan korunacak, kokusu insanları rahatsız etmeyecek şekilde toprağa gömülmesine denir. Onu bir bina veya tabuta bırakmak yırtıcı hayvanlardan korur ve kokusunun başkalarını rahatsız etmesine engel olsa da yeterli değildir.
Hüküm 94: Cenazeyi mezara sağ tarafına ve kıbleye doğru mezara konulmalıdır. Namazda farz olduğu miktarda kıbleye doğru olmalıdır.
Hüküm 95: Müslüman birisini ona saygısızlık sayılacak çöplük ve atık kuyuları gibi bir yere defnedilmesi caiz değildir. Aynı şekilde gasp edilmiş bir yere veya medrese, mescit ve hüseyniyeler ve kervan saraylar gibi defin dışında bir amaç için vakıf edilmiş bir yere gömülmesi caiz değildir. Her ne kadar kervansaray yetkilileri izin verseler de.
Hüküm 96: Cenazeyi, henüz çürümemiş ve toprak haline gelmemiş başka birisine ait mezara gömmek doğru değildir. Ama mezar açılmış ve cenaze oradan başka yere aktarılmışsa, bu durumda en güçlü görüşe göre oraya defin etmek caiz olur. Bir şartla, bu mezar yeri başkasının mülkü olmazsa.
Hüküm 97: Bazı bölgelerde geleneksel olan toplu mezar şeklinde hazırlanmaktadır, bu durum caizdir, bir şartla ki, bu toplu mezar yer altında olmalı ve bu mezarın üst kısmı zemin veya zeminden aşağı seviyede olmalıdır.
Hüküm 98: Cenazeyi bir şehirden başka bir şehire götürmek mekruhtur. Ancak kutsal topraklara götürülmesi mekruh değildir. Tam aksine başka yerde gömülmeden Necef ve Kerbela gibi yerlere götürülmesi müstahaptır. Bazı rivayetlerde şöyle nakledilir: necefin özelliklerinden birisi oraya defnedilen için kabir azabı nekir ve münkerin sorgulaması yoktur.
Hüküm 99: Defnedilen bir cenazeyi kutsal topraklara veya başka bir yere götürmek için açılması caiz değildir. Her ne kadar ölüye saygısızlık sayılmaz ve velisinin izni olsa da. Vasiyeti olması durumunda veya sel gibi sebeplerden mezarından çıkmış cenazeleri aynı yere gömmek gerekmez, başka yere intikal edile bilir. Elbette ölüye saygısızlık olmayacak ise.
Hüküm 100: Ölünün bazı azaları bulunur ve sineside o azalar arasında olursa, ona gusül verip hanutlayıp kefenleyerek namaz kılıp toprağa defin edilmelidir. Aynı şekilde yalnız ölenin sinesi olur, baş, ayak ve kolları olmasa da ona cenaze denilecek durumda olursa, her ne kadar tüm kemikleri etsiz halde olursa veya kemiklerinin bir kısmı olur ve göğüs kemikleri de olursa, ihtiyatı vacip gereği aynı hükümdedir. Yalnız göğüs kısmının olması durumunda kefenlerken peştamal ve gömlek yeterli gelir, çarşafı da ona eklemek lazım, bu çarşafa yer olursa.
Hüküm 101: Göğüs dışında bir kemik bulunursa, ister etsiz olur isterse etli bir halde, gusül verip bir parçaya sararak defin edilmelidir. Namazı yoktur. Hunut için yapılacak bir aza varsa ihtiyat gereği hunut yapılır, o parçada kemik olmazsa, onu bir parçaya sarıp ve gömmek gerekir.
Hüküm 102: Düşük çocuk, dört ayı doldurması durumunda, gusül, hunut ve kefenlenmesi gerekir. Namazı yoktur. Dört aydan az olur, ama tüm azaları tamamlanmış olursa, vacip ihtiyat gereği bir parçaya sararak defin edilmelidir. Canlanmış olursa, ihtiyat gereği dört aylık çocuğun hükmündedir. Düşük et ve kemiğe bürünmeden kan parçası halinde olursa, ona bir şey yapmak vacip değildir.