EMRİ MARUF VE NEHYİ MÜNKERİN VACİP OLMA ŞARTLARI
İyiliği emretme ve kötülükten sakındırmanın vacip olması için şu şartlar gereklidir:
Birinci şart: İyiliğin ve kötülüğün genel olarak bilinmesi.
İkinci şart: İyiliği emretmenin ve kötülükten sakındırmanın etkili olma ihtimali.
Üçüncü şart: Kişinin, iyiliğin veya kötülüğün hükmünün fail hakkında geçerli olduğunu bilmesi.
Dördüncü şart: Fıkıh ilminde meşhur olan, iyiliği emretme ve kötülükten sakındırmanın şartı olarak, failin iyiliği terk etmekte veya kötülüğü işlemekte ısrarcı olması gerektiğidir. Ancak bu tek başına doğru değildir. Aksine, diğer şartların da bir araya gelmesiyle birlikte, failin fiili yapmaya veya terk etmeye yöneldiğini görmek, emretme ve nehyetme görevinin vacip olması için yeterlidir.
Beşinci şart: İyiliği emretmek ve kötülükten sakındırmak görevinden dolayı, emredenin kendisine veya diğer müminlere, hatta Müslümanlara can, namus veya mal açısından bir zarar gelmemelidir.
Hüküm 393: İyiliği emretme ve kötülükten men etme görevi herhangi bir insan sınıfıyla sınırlı değildir. Bilakis, belirtilen şartların yerine gelmesi durumunda âlimler, onlardan başka, adil olanlar, fasıklar, sultan, Sultanın tebaası, zenginler ve fakirler olmak üzere herkes üzerine vaciptir. Aynı şekilde, iyiliğe emredilenler ve kötülükten men edilenler de belirli bir insan sınıfıyla sınırlı değildir. Bilakis bu vecibe, belirtilen şartlar altında emreden veya emredilen her mükellef üzerine geçerlidir.